کورسویی که به شعله مبدل شد...

موضوع بحث تأثیر نهضت کربلای سید الشهدا (علیه السلام) در انقلاب اسلامی و نهضت امام خمینی(ره) است. در بسیاری از سخنان و پیام های حضرت امام راحل از نهضت کربلا مطالبی خوانده و شنیده‌ایم.

مبدأ مهم شکل گیری انقلاب اسلامی ، روز 12 محرم 1383ه.ق بود که « 15 خرداد» نام گرفت. روز پانزده خرداد 1342ه.ش نه از آن جهت که 15 خرداد بود بلکه چون 12 محرم بود ، سرآغاز انقلاب اسلامی گردید و همچنین در سال 1357ه.ش که انقلاب اسلامی به آستانه پیروزی رسید ، این پیروزی ، به سبب چهار راهپیمایی میلیونی مردم ایران اسلامی بود.

زمان آن چهار راهپیمایی که سرنوشت انقلاب اسلامی را رقم زد ، عبارت بود از تاسوعا ، عاشورا ، اربعین و بیست و هشتم صفر. جمعیت این چهار راهپیمایی در سراسر ایران اسلامی ، به میلیونها رسید و ایران یکپارچه قیام کرد.

بنابراین از نظر زمان مناسک و مراسم سوگ نهضت کربلا بود که شروع  و ختم انقلاب اسلامی را شکل داد. از سوی دیگر آنچه که اعلامیه ها و سخنرانی های حضرت امام راحل (ره) را پر محتوا می کرد ، استمداد از خطبه های پرشور سالار شهیدان (علیه السلام) بود. زمانی که ایشان ، بیان نورانی حضرت اباعبدالله (علیه السلام) را در متن اعلامیه خود آوردند : ما تکلیف الهی خود را ان‌شاءالله ادا خواهیم کرد و به احدی الحسنین نائل خواهیم شد ، یا قطع دست خائنین از حریم اسلام ، قرآن کریم و یا جوار رحمت حق جلّ و علا انی لا اری الموت الا سعاده و الحیاه مع الظالمین الا برما، به یکباره حوزه و دانشگاه حیات جدیدی پیدا کردند. وقتی سخنان حضرت امام (قدس سره) با سخنان سالار شهیدان کربلا آمیخته می شد، با "نفخت من روحی" هماهنگ بود و هنگامی که سخن زمینی فرع و نایب ، به پیام آسمانی اصل مرتبط می شد، اثر می‌کرد.

چون حضرت امام (رضوان الله) پیش از دیگران ، هم مبدأ فاعلی این نهضت را و هم مبدأ غائی آن را بررسی کرد ، لذا پس از پیروزی انقلاب اسلامی ، به طور مکرر توصیه می فرمود که نام کربلا و یاد حضرت حسین بن علی(ع) را احیا کنید و در مراسم سوگ سالار شهیدان (ع) اشک بریزید و آن زمان‌که مداح اهل بیت(ع) نام سالار شهیدان را می برد تمام بدن ایشان می لرزید. چرا که امام راحل(ره) خود را شاگرد این مکتب احساس می کرد و قیام خود را محصول این نهضت می یافت.

بنابراین ، ظهور انقلاب اسلامی، دوام آن ، محورهای اصلی پیام های رهبر انقلاب ، وصیت ها و توصیه های بنیانگذار جمهوری اسلامی پس از پیروزی انقلاب ، در جریان نهضت جهانی سالار شهیدان خلاصه می شد.

کشورهایی وجود دارند که انقلاب‌هایی در آنها صورت گرفت ولی به ثمر نرسید. علت شکست قیام آنان این است که در آن کشورها ، نهضت حسین بن علی (ع) حضور ندارد. اگر در الجزایر ، مصر ، سودان و مانند آن قیام حسین بن علی (ع) حضور می داشت یقیناً انقلاب آنان زود به ثمر می رسید. در آن کشورها اشک برای ابا عبدالله که مایه احیای شوق شهادت است وجود ندارد.

ما وقتی می توانیم بر اهرمن درون پیروز شویم که برای غفران ذنوب خود بگرییم چه اینکه وقتی ظفرمند بر دشمن بیرون از صحنه مصاف بر می گردیم که به درگاه خدا اشک شوق بریزیم.

حضرت علی بن ابی طالب (ع) که سلحشور میدان جنگ است در دعای کمیل ، سلاح مردان الهی را «اشک» می داند. «و سلاحه البکا». اگر کسی بخواهد دشمن بیرون را از پای در آورد تا اهل اشک بر سالار شهیدان (ع) نباشد، توفیق مبارزه ندارد.‌ آنان که در هشت سال دفاع مقدس حضور داشتند ، مستحضرند که خط مقدم جبهه ها را مرثیه سیدالشهدا (ع) اداره می کرد و سرودهای ملی در مراحل بعد موثر بود.

خط مقدم و خاکریز اول با نوارهای مرثیه و سالار شهیدان (ع) گرم می‌شد. کسی که برای شهید اشک می ریزد، با این ابتهال و تضرع خود شوق شهادت تحصیل می کند و چنین امتی برای همیشه زنده است و کسی که در درون خود از ترس قیامت می‌نالد او اهل تهذیب روح است.

از این‌رو حضرت امام راحل(رض) بر اساس این مبادی اعتقادی ، اصرار داشتند که ما هر چه داریم از نام و یاد سالار شهیدان (علیه السلام) داریم و باید آن را حفظ کرد.

منبع:http://www.ido.ir/